Μάρτης του 2019….μετά από παρότρυνση του γνωστού σε όλους “παλιοπροέδρου” θα βρεθώ για πρώτη φορά να περπατάω ανάμεσα σε δέντρα, βράχους, χιόνι …μα πάνω από όλα ανάμεσα σε ωραίους ανθρώπους.
Τα πόδια, τα πνευμόνια και το μυαλό “έκλαιγαν” και φώναζαν…πως όλο αυτό μου φαινόταν ΒΟΥΝΟ…κυριολεκτικά και μεταφορικά. Άλλη μια Κυριακή στο βουνό και μετά ακόμα μία και άλλη μια…και μετά δεν έφταναν οι Κυριακές…δεν έφταναν τα Σαββατοκύριακα…δεν έφταναν καν οι καθημερινές…και η λαχτάρα να βρεθώ πάλι και πάλι στο βουνό μεγάλωνε.
Ο σεισμός στη Λάρισα το 2021 και ο κοβίτ ήταν οι μεγάλοι αρωγοί στην απόφαση να θέλω να ζήσω περισσότερο και πιο έντονα και να πάψουν τα υλικά αγαθά να ορίζουν τη ζωή μου. Έτσι πάρθηκε η απόφαση να προσπαθήσω να βρεθώ λίγο ψηλότερα…ίσως παραπάνω από λίγο ψηλότερα. Να δοκιμάσω να ανέβω στην ψηλότερη κορυφή της Ευρώπης και να δω πως μοιάζει ο κόσμος από εκεί ψηλά!
Δεν μπορούσα ποτέ ως τότε να φανταστώ τη δύναμη κρύβει μέσα του ο άνθρωπος, σωματική και πνευματική. Χρειαζόμουν μια “επαλήθευση” για το αν αφορούσε απλά τύχη…και έτσι η ανάβαση στο Κιλιμάντζαρο ήταν μια νέα πρόκληση…αλλά δεν έφτασε …και μετά η πρώτη επαφή με τα Ιμαλάια και όλους του γίγαντες του πλανήτη, το Εβερεστ, το Λότσε ήρθε να κορυφώσει την προσπάθεια. Ακολούθησε ο Άτλαντας, το Αραράτ, το Λένιν, το βουνό Κένυα και κάθε φορά ήταν ακόμα μια επιβεβαίωση πως ο άνθρωπος μπορεί να κάνει ότι φανταστεί ή έστω να προσπαθήσει και πάντα ήθελα να δω…τι θα γίνει αν δεν τα παρατήσω.
Δεν έχουν άδικο που λένε πως μπορείς να κάνεις μόνο ότι μπορείς να πιστέψεις και να φανταστείς. Έδωσα μάχη με τις αμφιβολίες, που εισχωρούσαν ύπουλα στο μυαλό μου, έδωσα μάχη με τους ανθρώπους και το βλέμμα τους που προσπάθησαν να με τρομάξουν, έδωσα μάχη με τους ανθρώπινους φόβους που εμπόδιζαν τα όνειρα μου. Αλλά κανείς και τίποτα δεν κατάφερε να με κάνει να μην προσπαθήσω τουλάχιστον, μιας και η πίστη ήταν το δυνατότερο μου εργαλείο ώστε να πιστέψω ότι οι αξίες μου εκεί πάνω μπορούν να αλλάξουν, να γίνουν καλύτερες, να σεβαστούν τελικά περισσότερη τη ζωή, τον άνθρωπο και την προσωπική προσπάθεια του καθένα.
Τα πιο μεγάλα μου μαθήματα όμως ήρθαν από τις αποτυχίες…όταν δεν κατάφερνα να φτάσω στο στόχο. Ο καιρός, οι ασθένειες, το σώμα και το μυαλό με γύρισαν πίσω κάποιες φορές …λίγες ευτυχώς …και εκεί ήταν που πήρα τα πιο χρήσιμα για τη ζωή μαθήματα! Δεν είμαστε υπεράνθρωποι, δεν είμαστε άτρωτοι…είμαστε απλά άνθρωποι που προσπαθούμε να πετύχουμε έναν στόχο και να εξελιχθούμε! Δεν είναι ποτέ οι κορυφές του κόσμου η ουσία…είναι η προσπάθεια, είναι η προετοιμασία του σώματος και του μυαλού, είναι η αφοσίωση στο στόχο…μα πρώτα και πάνω από όλα οι πραγματικές κορυφές είναι οι άνθρωποι που ανεβαίνουν δίπλα μας ή μέσα μας.
Τον σύλλογο αυτόν, την Υπαίθριο Ζωή ΜΑΣ…τον αγάπησα πολύ και είναι πάντα στο κέντρο της καρδιάς μου. Δεν υπάρχει ανάβαση που να μην τον σκεφτώ, να μην τον έχω μαζί μου, το κοκκαλάκι της Γιώτας, η σημαία του Ηλία, οι ευχές του Γιάννη, η υποστήριξη της Αγγελικής, οι διάλογοι και τα γέλια με όλους. Τα πρώτα μου ορειβατικά βήματα ξεκίνησαν εκεί…άνθρωποι που με βοήθησαν, μου έδωσαν το χέρι, μου έδωσαν συμβουλές, μου έδωσαν τον χρόνο τους και την φιλία τους. Για μένα ο σύλλογος είναι ο Ηλίας, η Γιώτα, η Αγγελική, ο Βασίλης, ο Χρήστος, ο Κώστας, ο Γιάννης και όλοι οι όμορφοι άνθρωποι που είχα την τύχη να περπατήσω μαζί τους στην σιωπή και στην φασαρία, στο κρύο και στη ζέστη, στη μέρα και στη νύχτα, στα εύκολα και στα δύσκολα. Αυτός είναι ο σύλλογος…που εύχομαι να συνεχίζει να εμπνέει ανθρώπους, να πηγαίνει με ασφάλεια και φροντίδα ανθρώπους στο βουνό και να τους μαθαίνει ότι τελικά τα πόδια και τα πνευμόνια θα συνηθίσουν και θα βρουν τη δύναμη τους…αυτό όμως που για πάντα θα μείνει θα είναι η δύναμη του μυαλού που θα ακολουθεί τον καθένα σε κάθε βήμα της ζωής του και όχι μόνο στο βουνό.
Έχω νιώσει την καρδιά μου να χτυπά τόσο γρήγορα εκεί πάνω που πίστευα ότι θα ξηλωθεί, έχω νιώσει τα γόνατα μου να λυγίζουν και τα βήματα μου να παραπέουν, έχω νιώσει το μυαλό μου να τα χάνει και να έχω παραισθήσεις, έχω ακούσει τον εαυτό μου να τραυλίζει και να μην μπορεί να αρθρώσει λέξη, έχω νιώσει την ανάσα μου να μην αρκεί για ακόμη ένα βήμα, έχω πιάσει τον εαυτό μου να λέει πως δεν αντέχω να γυρίσω πίσω …αφήστε με να πεθάνω εδώ, έχω δει τα σωθικά μου να βγαίνουν “κόκκινα” πάνω στο λευκό χίονι, έχω σκεφτεί άπειρες φορές σε κάθε αποστολή να τα παρατήσω, έχω σκεφτεί να γραφτώ σε μαθήματα για σκάκι και να αλλάξω χόμπι, έχω δει το πρόσωπο μου τόσο πρησμένο από την έλλειψη οξυγόνου και το υψόμετρο που δεν με αναγνώριζα, έχω νιώσει το σώμα μου τόσο αφυδατωμένο που νόμιζα ότι δεν έχω καν αίμα πια μέσα μου, έχω δει τον εαυτό μου κρεμασμένο σε σκάλες σε crevasse να προσπαθεί να περάσει απέναντι, έχω δει χιονοστιβάδες να τρέχουν με ορμή καταστρέφοντας ότι υπήρχε γύρω, έχω δει ανθρώπους να καταρρέουν, έχω δει ανθρώπους να τους διασώζουν ελικόπτερα, έχω δει την τσέπη μου μόνιμα άδεια τα τελευταία χρόνια…αλλά αυτή την ομορφιά που είδαν τα μάτια μου δεν την συνάντησα ποτέ, το πόσο με γέμισαν ζωή όλα τα παραπάνω αντί να μου παίρνουν δεν το φαντάστηκα ποτέ….από όταν είμαι εκεί ψηλά…είτε έχω απέναντι μου τον Κίσσαβο είτε το Εβέρεστ…μα το ακόμα καλύτερο είναι η ομορφιά στα μάτια όσων είναι δίπλα μας εκεί πάνω…αυτούς μπορούμε να τους επιλέγουμε!
Λίγες μέρες πριν επέστρεψα για δεύτερη φορά από τον ορειβατικό “παράδεισο”, τα Ιμαλάια.
Είδα για ακόμα μία φορά ανθρώπους εκεί πάνω που έδιναν τον προσωπικό τους αγώνα, που δοκίμαζαν τα όρια τους, που πάλευαν για το στόχο τους που σίγουρα ήταν κυρίως εσωτερικός, που δεν κουβαλούσαν στην πλάτη τους μόνο τον ορειβατικό τους σάκο αλλά και τους προσωπικούς τους δαίμονες, τους φόβους και τις ανασφάλειες τους, που είχαν ανάγκη από λόγια εμψύχωσης και εννίοτε από μία χείρα βοηθείας…ανάμεσα τους και εγώ…αλλά σίγουρα μετά από 7 χρόνια, τόσες εμπειρίες και εικόνες το μόνο σίγουρο είναι πως τίποτα πια δεν μου φαίνεται ΒΟΥΝΟ.
Με βοήθησαν και βοήθησα και εγώ άλλους να φτάσουν ψηλότερα. Τίποτα όμως δεν θα συνέβαινε αν δεν βοηθούσα πρώτα εγώ τον εαυτό μου….Και όταν λέω ψηλότερα….σίγουρα δεν εννοώ την υψομετρική διαφορά από την θάλασσα…αλλά την υψομετρική διαφορά με τον παλιότερο μου εαυτό, ακόμη ακόμη και τον χθεσινό!
Ας φτάσουμε όλοι μαζί ψηλά! Δεν υπάρχει μεγαλύτερο δώρο από το να ανήκεις σε ένα σύλλογο και να κάνεις κοινή προσπάθεια…πόσο δε μάλλον περισσότερο όταν ανήκεις στην ΥΠΑΙΘΡΙΟ ΖΩΗ!
Σας ευχαριστώ όλους για το υπέροχο ως τώρα ταξίδι…που συνεχίζεται….
*****************************************************
Σ’ ευχαριστούμε Νατάσσα @bdinatassapatiraki 
Ευχαριστούμε για τα λόγια σου, για τη δύναμη που εμπνέεις, για τις στιγμές που μοιράζεσαι μαζί μας, για την ελπίδα και τη δύναμη …και με ανοιχτές αγγαλιές σε περιμένουμε 
